VEDA – Şiir – Özer AYKUT

Veda

Büyük Gürbetçi’ye, T. Uyar’a…

Sır vadiye
Yalnızlık sıramı bekleyerek indim
Denizin karaya girdiği yerdeki gün gibi
Bir çocuğun gözlerinde sabaha nemdim
Unutuldum
Güneşe sırtını vermiş
Gerçeğiyle geçmişliğin
Kocamışlığın aklıyla
Uyuttum ikindimi

Ne sevginin sonunu bildim
Ne de sevginin mavi defterini

Kalsın orada
Kara bir tüyle çürüyen içim
Bir tek denizden görülen
Kayada yazılı adın
Kuşların karnında
Siyaha bölünen gölge ödüyor kuzeyi
Ben istemeden gelen nehir
Yazgı
Yeter!
Doyurduğundan başka aç kalmadı
O adam öldü
O sinema yandı
Selamını alan komşu
Yaz’a gitti

Sıkılıyorum bilmeden annem gibi.

 

 

YAZAR: medakitap

mm

Check Also

LOUSİE GLÜCK – ŞİİRLER – Çev. Recep NAS

PENELOPE’NİN ŞARKISI Küçük ruh, her daim çıplak gezen ruh Yap şimdi emreylediğimi, tırman Sedir ağacının …

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir